Willemien Renkema
Zevenhuizen
Willemien schildert vooral abstract en is hierin autodidact.
Na een cursus boetseren bij Ina Bijlsma werd haar interesse voor keramiek gewekt.
“Mijn werk ontstaat niet vanuit een vast plan, maar vanuit een impuls, wat mij raakt in zowel negatieve als positieve zin. Ik leer door het materiaal aan te raken, door te proberen, te doen en te laten reageren. Het proces stuurt mij minstens zoveel als ik het stuur”.
Keramiek is haar vertrekpunt. Dat combineert ze graag met andere materialen zoals acrylverf, glazuur en vooral glas en draad. Die combinatie is altijd een grote uitdaging: hitte, kwetsbaarheid, controle en loslaten komen samen. Juist die spanning vindt ze fascinerend.
In haar werk verschijnen gezichten die zelden compleet zijn.
Fragmenten ervan, soms vervormd, alsof ze gevangen zijn in een moment. Het glas houdt ze stil, het keramiek geeft ze gewicht.
Voor haar gaat dit over menselijkheid, over wat zichtbaar is en wat verborgen blijft.
Ik zoek niet naar perfectie.
Maar naar iets dat mag schuren, naar aanwezigheid.
